MP3 یک فرمت کدگذاری شده است و فشرده سازی به روش Lossy میباشد که توسط کمپانی Moving Picture Expert Group معروف به MPEG برای فشرده سازی فایلهای صوتی طراحی شده است . شروع این پروژه در سال 1982 توسط پروفسور موسمن و گروهی به رهبری کارل هاینز و با پشتیبانی شرکت AT&T و شرکت تامسون و دانشگاه نورنبرگ ارلانگن و موسسه تحقیقاتی فرانهوفر ارلانگن که توسط زبان برنامه نویسی C توسعه یافته بود بین سالهای 1991 تا 1996 به طول انجامید و سر انجام  MP3 در سال 1998 پس از ثبت رسمی به عموم معرفی شد در سال 1994 انجمن Fraunhofer انکودر I3enc را ساخت که اولین انکودر MP3 لقب گرفت که توانایی تبدیل فرمت WAV به MP3  را داشت اما این شروع یک اتفاق عجیب در دنیای رو به پیشرفت آن زمان شد . 
روش انکود این فرمت بسیار هوشمنده طراحی شده بود و عملکرد آن اینگونه بود که بیت هایی که گوش انسان قابلیت تشخیص آن را نداشت از فایل ویو حذف میشد تا یک فایل 30 میگابایتی را به یک فایل 4 مگابایاتب تبدیل کند. 
 اما تاریخ موسیقی و فایل صوتی وقتی عوض شد که به گفته Jonathan Sterne محقق صدا ، یک هکر استرالیایی با استفاده از کارت اعتباری به سرقت رفته به I3enc دست پیدا کرد و باعث شد این انکودر با یک مهندسی معکوس در نسخه ای جدید و کاملا مجانی در درسترس عموم قرار گیرد. این هکر همچنین نام این انکودر را Thank You Fraunhofer گذاشت و آن را به صورت Open Source در اختیار همه قرار داد. با توجه به حجم کم حافظه های آن زمان که بین 1000 مگابایت تا 500 مگا بایت بیشتر نبودند ، مردم می توانستند یک آلبوم موسیقی را با کمترین حجم در هارد خود ذخیره کنند و بیش از ده ها آلبوم را در یک سی دی آرشیو کنند . در سال 1995 نرم افزاری به نام  Winplay3 توانست محبوبیت زیادی کسب کند چون توانایی انکود Mp3 و ذخیره Audio CD بر روی هارد را به راحتی فراهم میکرد.
در دهه دوم 90 میلادی اتفاقی غیر قابل پیش بینی رخ داد سایت های غیر قانونی به سرعت گسترش یافتند و شروع به آرشیو آلبوم های موسیقی در فرمت های Mp3 کردند اینترنت پر شد از فایلها و آلبوم های موسیقی رایگان ، در دسترس و غیر قابل کنترل . نام این پدیده  را IUMA نامیدند .
همینطور که محبوبیت این فرمت به شدت بالا میرفت در سال 1997 شرکت Nullsoft با ارائه یک پخش کننده صوتی با کیفیت به نام Winamp این محبوبیت را دو چندان کرد. پوسته های جذاب توسط کاربران فعال این پلیر محبوب به سرعت به پیشرفت این کمپانی کمک کرد. 
اما در سئول شرکت SeaHan Information System در یک اقدام انقلابی اولین پخش کننده قابل حمل MP3 را وارد بازار کرد . نامش را MPMan گذاشتند و به سرعت به فروش چشمگیری رسید . فشارهای گسترده  RIAA "انجمن ثبت ضبط آمریکا" که حقوق هنرمندان را بر عهده داشت هم نتوانست مانع فروش دستگاه جدید این شرکت به نام PMP300 شود. 
در سال 1997 گروه Mp3.com سایتی را راه اندازی کرد که هنرمندان مستقل و گم نام میتوانستند آثار ساخته شده خود را مجانی به اشتراک بگذارند و این بستری برای پخش گسترده غیر قانونی موسیقی و ایجاد آرشیو های موسیقی شد این فایلها کم حجم و به راحتی قابل ذخیره کردن بود و به راحتی در یک سی دی جا به جا میشد. تقریبا همه چیز  از کنترل خارج شده بود و بسیاری از شرکت های موسیقی از این اتفاق شکایت داشتند و اعلام کرده بودند فروش محصولات آنها به شدت کاهش یافته است . در سال 1999 شرکت Firefox از Napster رو نمایی کرد که بستری برای اشتراک فایلهای صوتی بود که پس از شکایت های متعدد توسط شرکت های موسیقی بسته شد و بعد از مدتی امتیاز آن به توسعه دهندگان دیگر فروخته شد . آن موقع نام این پدیده را دزدی دریایی موسیقی گذاشته بودند . 

هم اکنون این فرمت بعد از کش مکشهای طولانی و  حقوقی در سایت هایی مثل Beatport , Amazon , Juno Record , Bleep و غیره به صورت قانونی به  فروش میرسد و هنوز بر سر اینکه چه کسی مالک اصلی پننت MP3 است اختلاف نظر وجود دارد . 
همینطور که در عکس پایین مشاهده می کنید یک نمونه MP3 که 256 کیلوبیت در ثانیه با عمق 16 بیت دپس با یک فایل Wav با مشخصات 44100 سمپل ریت و عمق 16 بیت دپس و همچنین یک نمونه  96000 هرتز در عمق 24 بیت دپس از نظر میزان حجم مقایسه شده .